กรีนเดย์ (Green Day)

บทนำเกี่ยวกับกรีนเดย์ (Green Day)

กรีนเดย์ (Green Day) วงร็อกชื่อดังชาวอเมริกัน คงเป็นชื่อที่คอเพลงทั่วโลกคุ้นเคย เสียงกีตาร์อันทรงพลัง ริฟฟ์หนักหน่วง เมโลดี้ติดหู และเสียงร้องอันเป็นเอกลักษณ์ของ บิลลี่ โจ อาร์มสตรอง นักร้องนำ ทำให้กรีนเดย์กลายเป็นวงพังก์ร็อกแถวหน้าที่ครองใจแฟนเพลงมาหลายเจเนอเรชั่น บทความนี้จะพาคุณย้อนเวลาไปสำรวจเส้นทางดนตรี ประวัติผลงาน และเหตุผลที่ทำให้กรีนเดย์เป็นตำนานวงดนตรีพังก์ร็อก

จากโรงเรียนสู่เวทีโลก: กำเนิดกรีนเดย์ กรีนเดย์ (Green Day)

เรื่องราวของกรีนเดย์เริ่มต้นขึ้นในปี 1986 ที่เมืองเบอร์คลีย์ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา บิลลี่ โจ อาร์มสตรอง (นักร้องนำ/มือกีตาร์) และ ไมค์ เดิร์นท์ (มือเบส) เริ่มเล่นดนตรีด้วยกันตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย พวกเขาร่วมวงกับ จอห์น คิฟเมเยอร์ (มือกลอง) ในชื่อแรกคือ Sweet Children ก่อนเปลี่ยนเป็น Green Day ในปี 1989

ปี 1990 เทร คูล (Tre Cool) เข้ามาทำหน้าที่มือกลองแทนคิฟเมเยอร์ นับเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญ รูปแบบดนตรีของวงเริ่มชัดเจนขึ้น ก้าวแรกบนเส้นทางสายพังก์ร็อกเริ่มต้นด้วยอัลบั้ม 39/Smooth (1990) และ Kerplunk! (1991) แม้จะยังไม่ประสบความสำเร็จโด่งดัง แต่ก็สร้างฐานแฟนเพลงใต้ดินที่ชื่นชอบพลังงาน ดิบ เถื่อน และท้าทายของดนตรีกรีนเดย์

ระเบิดพลังพังก์ร็อก: Dookie และการขึ้นสู่จุดสูงสุด

ปี 1994 คือปีทองของกรีนเดย์ อัลบั้ม Dookie กลายเป็นปรากฏการณ์พังก์ร็อก เพลงฮิตติดหูอย่าง “Basket Case” “Longview” “When I Come Around” และ “She” ดังกระหุอยู่ในทั่วทุกสถานีวิทยุ อัลบั้มขายได้กว่า 10 ล้านชุดในสหรัฐอเมริกาเพียงประเทศเดียว กรีนเดย์กลายเป็นซูเปอร์สตาร์ในชั่วข้ามคืน MTV ข่าว ดนตรี ต่างพ争นำเสนอวงดนตรีที่ไม่กลัวกฎเกณฑ์ สวมเสื้อยืดลายการ์ตูน Converse รองเท้าผ้าใบ เล่นกีตาร์เสียงแตก ร้องเพลงที่มีเนื้อหาทั้งสนุกสนาน เสียดสีสังคม และกบฏ

Dookie ไม่ใช่แค่พาให้กรีนเดย์ประสบความสำเร็จ แต่ยังส่งผลต่อวงการดนตรี พังก์ร็อกกลับมาเป็นกระแสอีกครั้ง วงดนตรีพังก์รุ่นใหม่มากมายได้รับแรงบันดาลใจจากกรีนเดย์

มากกว่าพังก์ร็อก: การทดลองและพัฒนา

เส้นทางหลัง Dookie ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ อัลบั้ม Insomniac (1995) และ Nimrod (1997) ถูกมองว่าประสบความสำเร็จน้อยกว่า กรีนเดย์เลือกที่จะทดลองเสียงดนตรีมากขึ้น ผสมผสานอัลเทอร์เนทีฟ ร็อก ออเปร่า สะท้อนให้เห็นพัฒนาการและความไม่หยุดนิ่งของวง

ปลายยุค 90s ถึงต้น 2000s อาจเป็นช่วงขาลงของกรีนเดย์ กระแสพังก์ร็อกซาลง อัลบั้ม Warning (2000) และ American Idiot (2004) ได้รับเสียงวิจารณ์แบบผสมกัน

ติดตามข่าวสารเพิ่มเติมได้ที่ : http://goodmusician.org/